Ruud en Bien in Indonesie travel blog

 

 

 

 


Vanmorgen verzamelden wij om te gaan snorkelen in de lobby toen onze reisleider Iwan kwam vertellen dat de ferryboot waar wij gisteren mee van Java naar Bali zijn overgestoken een paar trips later is gezonken. Wij dachten eerst dat hij een grapje maakte maar het bleek waar. We konden alleen niet geloven dat het precies dezelfde boot was omdat er dagelijks tientallen ferryschepen heen en weer varen. Maar nee, hij had het allemaal net op tv gezien en wist het zeker. Hij had een half uur zitten huilen uit opluchting dat het niet zijn groep was. Het was echt dezelfde boot, de KMP Rafelia II. Bizar. We hadden al wel gezien dat het een krakkemikkig schip was en zeiden tegen elkaar dat we beter bovendeks kon blijven. Maar dit bedenk je niet. Hier een krantenbericht http://goo.gl/XBQFtk.

Na van de schrik te zijn bekomen zijn we met 5 mensen uit onze groep toch weer met een boot de zee opgegaan om te gaan snorkelen boven het koraalrif. Dat was heel bijzonder. De zon scheen en daardoor zag je alle vissen en het koraal in al hun glorie in de prachtigste kleuren. Wij hebben eerst in een baai gezwommen waar op het strand een processie aan de gang was. Honderden mensen in witte gewaden liepen over het strand met veel toeters en bellen. We zijn dicht op de kust gevaren en zaten daardoor vooraan in de voorstelling. Dat Hindoeïsme heeft wel wat. Altijd reden voor een feest. We hebben eerst in een baai rond gesnorkeld en zijn na anderhalf uur naar een ander eiland gegaan waar we met de stroom mee dreven terwijl de boot achter ons aan bleef varen. Hele afstanden leg je zo af. Aan het einde van deze lange tocht met ons hoofd onder water kwamen we steeds meer plastic en andere rotzooi in het water tegen. We zwommen midden tussen de plastic zakken om over andere troep maar niet te veel na te denken. Blijven concentreren op de vrolijke kleuren. Er bleek daar een rivier op uit te komen. Toch jammer. We hebben nog wat plastic zakjes in onze zwembroek gestoken om mee aan boord te nemen maar dat is een druppel in de oceaan.

We hebben aan boord geluncht, Bami met ei en kroepoek. Lekker koud uit de koelbox. Met een koude cola helemaal goed. Onze reisleider Iwan was voor het eerst van zijn leven ook het water in geweest en had les gekregen in snorkelen met zwemvest aan. Hij keek wat pips en had hoofdpijn gekregen maar met een Nederlandse paracetamol smaakte zijn eigen nasi ook wel weer goed. Aan exotische gerechten zonder rijst begint hij niet.

We zijn naar ons resort teruggereden en hebben de hele middag verder in en rond het zwembad met bar gehangen. Ook al is het dan een beetje aftands resort, dat hebben ze dan weer wel. Ons resort heet Swastika, hetgeen symbool staat voor geluk. Het is een hindoeïstisch symbool van twee eeuwen voor Christus en je komt het in Azië veel tegen, ook in de vorm 卐 of 卍. Dat leidt zeer vaak tot vragen bij westerse toeristen en dit resort heeft blijkbaar de naam wel gehouden maar het symbool verder maar weggelaten. Onze Iwan zei dat hij ook wel een beetje moe werd van het steeds maar weer uit moeten leggen.

Tegen zevenen zijn we weer eens met de hele groep uit eten geweest en onze reisleider Iwan uitgebreid bedankt. Aan mij de eer om de speech te doen. Ik had er wat slechte grappen in mijn speech verwerkt en dat gaf wat "comic relief" bij de groep. Maar Iwan bleef akelig stil en serieus tijdens mijn verhaal. Hij kreeg tranen in zijn ogen bedankte ons op emotionele wijze. Er is een aardige band ontstaan en afscheid is dan altijd raar. Het is ook een raar beroep, reisleider. Hij was ook dankbaar voor de envelop met inhoud en bedankte ons daarvoor mede uit naam van zijn vrouw. Die zal geen tranen in de ogen hebben gekregen, neem ik aan.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |