Ruud en Bien in Indonesie travel blog

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Om kwart voor zeven zaten we vanmorgen aan het ontbijt omdat de bus om kwart over zeven zou vertrekken naar het treinstation van Bandung. Ik heb de kip met nasi deze keer overgeslagen en ben direct aan het fruit gegaan. Zonder yoghurt helaas, maar in Azië zeur je daar niet om. Onze reisleider Iwan had gezegd dat de rubberen tijd niet geldt voor de trein en een half uur later zaten we fris en fruitig in de bus.

Het station in Bandung zag er netjes uit. Schoon en overal bewaking. Ik weet niet hoeveel soorten militairen en politie ze hier hebben, maar aan de vele soorten uniformen te zien moeten dat er nogal wat zijn. Gisteravond zaten in de lobby van ons hotel ook weer 12 militairen met zware geweren en kogelwerende vesten gezellig op hun telefoon te tikken. Wat ze daar deden was ons niet duidelijk.

De trein vertrok inderdaad op tijd en we hadden zo'n beetje een complete airco treinwagon voor onszelf en met water en snacks in de rugzak zaten we goed. Het landschap dat we uit het raam zagen was adembenemend. Afwisselend van donkere dichte jungle tot open weidse rijstvelden. Met overal palmbomen ertussen voel je je echt in de tropen. Af en toe stopte we bij een stationnetje en we mochten we er dan even uit om een warm luchtje te scheppen. Op een bepaald moment zaten we allemaal lekker te lezen, te praten of te snacken en de sfeer was prima. We stopten bij een stationnetje en gingen even buiten de benen strekken om vervolgens weer de draad binnen op te pikken. Alleen jammer dat we na anderhalf uur nog steeds stil stonden. We zijn toen toch maar eens gaan kijken wat er Aan de hand was. Het bleek dat er ergens onder de trein een veer vervangen moest worden en dat ging niet zo maar. Daar kwamen grote groepen mensen in vele soorten uniformen naar kijken. Ook de hoofdconducteur met zijn zwarte uniform en witte strepen op zijn mouw kwam kijken. Wat te doen? In de kluwen van toeschouwers bleken bij nadere beschouwing drie arbeiders in fel oranje vesten onder de trein te liggen om het probleem op te lossen. Gerustgesteld liepen we weer terug naar onze eigen gekoelde treincoupé en wachtten rustig af. Plan plan. Na nog een uur ging de trein weer rijden en in jolige stemming reden we weer door. De trein was nog niet in beweging of de dames en heren van de catering kwamen langs, want het was intussen ruim lunchtijd geworden. Iedereen had dorst gekregen en op de vraag van Bien of ze ook Cola light of Zero hadden zei de lieve juffrouw met een glimlach: “Yes, Fanta or Sprite”. Dat is nog eens wat anders dan nee verkopen. Kunnen wij nog wat van leren. Onze gids had ons gisteravond al lekker gemaakt over de lunch in de restauratiewagen van de trein en wij zagen onszelf al zitten aan een witlinnen gedekte tafel met een goed glas wijn, uitkijkend over de sawa’s. Dezelfde juffrouw kwam even later met dezelfde glimlach op haar gezicht terug met de drankjes en met een trolley met vliegtuigmaaltijden. Na enig smoezen met onze reisleider werd het al snel duidelijk: we konden kiezen uit nasi goreng met kip. Dat hadden we de hele dag nog niet gehad en leek een terechte keuze.

Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |