Ruud en Bien in Indonesie travel blog

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Vandaag uitslapen. We hoefden pas om half negen in de bus te zitten. Tijd genoeg voor een ontbijt met kip, rijst en groenteprut in ons hotel in Bandung. Op weg naar de nog werkende vulkaan Tangkuban Perahu. Het is regenseizoen en aangezien niet iedereen daarop was voorbereid zijn we bij een supermarkt gestopt om regenkleding te kopen. Bien kwam terug met twee identieke donkerblauwe regenjacks en dito broeken. Nu heb ik toch meer dan dertig jaar kunnen vermijden dat wij uniseks kleding dragen en dan blijf ik één keer in de bus zitten en het gaat mis. Dan maar nat worden. Het is warm genoeg. Helaas hebben we de foto’s nog.

We zijn nog even gestopt bij een theeplantage waarvan de gids zei dat we maar in Lonely Planet op foto’s moesten gaan bekijken hoe de vrouwen daar op het land aan het werk zijn. Op dit veld zaten nog te weinig jonge bladeren aan de oude struiken en eigenlijk was er niet méér te zien dan een groene zee van bossages. Leuk voor de rokers om even uit de bus te kunnen. “Dan maar ergens koffie halen” riep iemand, maar dat wordt lastig op een theeplantage. Snel de bus weer in omhoog richting vulkaan.

Vanwege de steile klim moesten we overstappen in twee kleinere busjes en reden in dikke mist de berg op. Eenmaal bovengekomen werden we verwelkomd door een groep handelaren die met een rugzak vol koopwaar gezellig met ons een praatje kwamen maken. En daarna spontaan de hele verdere tocht met ons meeliepen. Ze riepen allerlei Nederlandse woorden. “Rustig” riep er eentje. Dat kan een vrije vertaling zijn van “plan plan”, dat “rustig aan” of “niet te snel” betekent, maar op ons toch anders overkomt als groep luidruchtige Nederlanders. We moesten in de motregen over smalle bos-en bergpaden achter een lokale gids aan naar beneden lopen en hij sprak ook wat Nederlands doorspekt met Behassa. “Hati Hati, beetje glad”, voorzichtig aan dus want het was overal nogal glibberig. Een prachtige wandeling was het wel en onze Oostenrijkse wandelervaring was wel handig. Snel een stok gezocht en op onze lichte bergschoenen liepen we vrolijk vooraan in de groep naar beneden. Vanzelfsprekend met onze lokale gids en een delegatie aanhoudende verkopers aan onze zijde. Helemaal beneden in de krater aangekomen waren we aardig warm geworden ondanks de motregen. We hadden dorst en daar was rekening mee gehouden. Midden in de zware zwaveldampen stond een hutje waar ze koffie en cola verkochten. Met uitzicht op de pruttelende en borrelende grijze uitgestrekte asvlakte van de vulkaan zaten we lekker kopi tubruk te drinken. Ik raakte aan de praat met een aardige meneer waarvan ik dacht dat hij in het hutje werkte. Hij vertelde in het Nederlands over het huidige regenseizoen en dat het in de zomer warmer was. Erg interessant. Na tien minuten keuvelen bleek hij een rugzak bij zich te hebben en hij stalde een serie houten olifanten en gekleurde stenen eieren uit op mijn tafel. Hoogste tijd om de vulkaan wat meer van binnen te bekijken. Trema Kassi. De tocht naar boven was iets makkelijker en we wandelden in goed gezelschap naar boven via een andere, wat bredere weg. Onze lokale gids grapte dat hij de hele tocht nog terug moest lopen om zijn commissie te gaan halen. Goeie grap, scheelt ook in de Pooipot.

Op de weg terug naar Bandung zijn we in de middag naar een voorstelling geweest waarbij het lokale instrument, de Angklung, centraal stond. Een hele show met kindertjes die zongen en dansten en allerlei gekleurde kostuums. Nu had ik een goed boek bij me, echt een aanrader, dus na 20 minuten bamboemuziek zaten Bien en ik onder een palmboom een eind verderop te lezen. Heerlijke middag zo.

Ons hotel “Savoy Homann” is werkelijk prachtig gerestaureerd in de originele Jugendstil, een overblijfsel uit de koloniale tijd. Bien wilde alle meubels en lampen zo meenemen. We hoefden daarom ‘savonds nergens anders te eten dan in ons hotel. Met zowaar een goeie fles wijn van de kaart. Dat was voor de obers wel een uitdaging. Heel netjes kwam er eentje handenwrijvend aanzetten en hij had de fles klaar. Maar hij mocht blijkbaar niet verder gaan want even later kwam een oudere college met donker pak de fles openmaken en ons beiden laten proeven. Lekker! Hij schroefde de dop er weer tevreden op. Job well done.

Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |