Ruud en Bien in Indonesie travel blog

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Na een lange vlucht van 13 uur zijn we drie speelfilms en drie TV series later aangekomen in Jakarta. De warme vochtige tropische lucht sloeg ons in het gezicht en alle Hollanders in het vliegtuig met regenjas en truien nog aan waren al rood en bezweet voordat ze de zon hadden gezien.

We zijn met een groep van 13 Nederlanders en 2 Belgen en we werden warm ontvangen door onze gids Iwan, die zowaar Nederlands spreekt. “Geleerd van de toeristen” zei hij. Hij vertelde dat hij moeite had met de F en de V in het Nederlands. Voor hem is dat hetzelfde als een P. Dus Kopje koffie wordt koppie koppie. Ook fooienpot is een bekend woord in de toeristen business, alleen een beetje lastig uit te spreken voor ze. Iwan leert ons van alles over de cultuur en de taal hier. Ons is als ongeduldige Hollanders al snel uitgelegd dat hier de “Rubberen tijd” geldt. Dat betekent “Plan Plan”, dat “rustig aan” betekent. Jakarta is een miljoenenstad met een permanente verkeersopstopping van scooters en auto’s, dus op tijd komen is een illusie. De mensen hier houden daar zeker rekening mee, dus voor de zekerheid rekent niemand erop dat ze op tijd op hun werk komen, want er is altijd file. Wel gaan de meesten vanwege de file wat eerder van hun werk weer naar huis, want er is toch file? Dat schiet dus lekker op hier. Maar als niemand er mee zit dan zit ik er ook niet mee.

Fietsen is hier helemaal uit de mode. Niemand fietst meer. Kinderen lopen liever kilometers naar school dan dat ze gaan fietsen. Niet dat een fiets te duur is, het is een teken van armoe. Jakarta is een echte Aziatische stad, lekker hectisch, drukte, marktjes en iedereen werkt in het vervoer of verkoopt iets te eten. Er ligt minder troep op straat dan je zou verwachten. Straatvegers genoeg. Je eigen troep opruimen blijft een probleem volgens onze gids. Men is niet gewend om verpakkingen en dergelijke in zijn zak te stoppen. Zelf was hij ook niet zo opgevoed, maar hij leerde het snel af om rotzooi op de grond te gooien toen hij met zijn eerste Nederlandse groep op pad ging. Hij werd direct aangesproken op zijn gedrag toen hij een snoeppapiertje op straat gooide. Dat werd onmiddellijk opgeraapt door een Nederlandse reisgenoot en aan hem teruggegeven. De eerste keer dat hem dat overkwam gooide hij het weer stiekem op straat maar hij is het nu gewend en steekt het in zijn zak.

'sMiddags zijn we naar de oude haven geweest. We dachten daar vergane glorie, liefst Hollands te treffen, maar er was helemaal geen glorie. Wat een oude troep. Er liggen schepen, waarschijnlijk jonken, die gebruikt aan de kade liggen waar je nog geen zak zand mee zou willen vervoeren. Alles is rot en vergaan. Maar je ziet wel dat er vrachtwagens staan met lading dus het zal toch wel gebeuren.

We zijn ‘savonds met een groepje ergens gaan eten en zoals gebruikelijk hadden we ons in het geheel niet verdiept in de lokale valuta. Wel hadden we van Ivan al geleerd dat je een fooi hier niet zo maar geeft, maar in een gesloten hand met de palm naar beneden op de hand van de ander legt, liefst met je andere hand weer onder de hand van die ander. Een lekkere kleffe warme handdruk dus waarbij je bijna niet ziet dat er geld tussen zit. Wat we alleen nog niet goed door hadden was hoe het zit met al die nullen. 1 euro is 16.000 roepia maar op de menukaart staan die nullen niet vermeldt. Je ziet wel getallen als 15, of 35 bij een gerecht staan, maar hoeveel nullen daarachter moeten blijft raden. Gisteren bij het afrekenen na het diner hadden we voor de zekerheid al het ingezamelde geld toch eerst aan onze gids laten zien die toevallig langskwam. “Is dit voor pooipot?” vroeg hij. Toch een paar nullen vergeten. Het eten was erg lekker. Nasi goreng met saté. Gewaagde keuze. Het biertje was aanvankelijk een probleem omdat Java een Moslimcultuur heeft en er eigenlijk geen alcohol geschonken wordt. Maar ja, handel is handel en onze gids had al snel voor elkaar dat de biertjes bij de buren werden gehaald. Opgelost. Wel werd er een servet om het flesje heen geplakt. Het werd een gesluierd biertje.

Het was alles bij elkaar een lange en vermoeiende dag en we zijn vroeg naar bed gegaan met de airco op de vriesstand.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |