Larissa in Shanghai travel blog

fietsen in Yangshuo

wateroverlast

de mooie omgeving

karstbergen

en dan houdt het pad ineens op

de palmbomen op de fillippijnen

op de boot

de tropische zee

ons strandje

de buik nu

Ja het gaat nu echt hard groeien...


Het einde van een jaar Shanghai is alweer daar. Uiteindelijk wordt het door mijn zwangerschap 11 maanden. Volgende week (dan ben ik 34wk zwanger) vliegen we weer terug richting Nederland. Een gek idee, maar wel heel fijn. We kijken er allebei naar uit. Naar zowel Nederland als naar alle vrienden en familie.

De laatste maanden zijn best snel gegaan hier. We hebben nog een paar leuke uitjes gemaakt.

We zijn naar Yangshuo het zuidwesten van China gegaan. Een hele mooie omgeving met karstbergen. Daar hebben we lekker gefietst. Het had wel erg veel geregend, dus we moesten soms door grote modderbendes en de rivieren waren niet over te steken. Maar dat mocht de pret niet drukken. Nou ja bijna dan…. Op de dag van aankomst en vertrek hadden we sowieso door het slechte weer uren vertraging. Maar ook kwamen we vast te zitten met de auto. Doordat het zoveel had geregend waren de rivieren buiten de oevers getreden en toegangswegen onbegaanbaar geworden. Maar onze taxichauffeur dacht daar anders over. Hij reed volop het diepe water in met zijn taxi, waardoor de motor stopte en het water de auto inliep. Gelukkig konden wij, nadat Bart hem geholpen had de auto uit het water te duwen verder middels scooter. De arme man probeerde met zijn handen de auto te legen. Maar uiteindelijk werden we met dezelfde auto teruggebracht naar het vliegveld. Hij stonk wel, maar hij deed het tenminste weer. Tja dit is echt weer China.

Verder zijn we nog een keer in Hongkong geweest. Bart voor zijn werk en ik gewoon omdat het een leuke stad is. Heb weer wat nieuwe plekjes bezocht in de omgeving. En heb mijn neef Jasper weer gezien, wat altijd gezellig is. Ook hebben we nog een laatste keer bij ons favoriete Cantonese straattentje gegeten. In de regen onder een afdekzeiltje.

Het laatste weekend van mei zijn we met een groep naar de Filippijnen gegaan. Die stond nog op ons lijstje en het leek ons heel relaxed om een paar dagen strand te hebben. En dat was het zeker. Wat een mooi tropisch land. Heel groen en het water zo mooi helder. We hebben ook een dag een boot gehuurd en dat was heel ontspannend. Het zeewater zelf is heel warm en er leven heel veel mooie visjes. Het eten is super en de mensen zijn heel vriendelijk. Daarbij hadden we een hutje aan het strand. Beter kon het niet.

Eind juni zijn we nog met vrienden naar Moganshan geweest. Dat is een heuvelachtige omgeving een paar uur rijden van Shanghai. We gingen met de trein wat sowieso altijd een feest is hier. Goed geregeld en op tijd. We hebben gezwommen in een mooi natuurmeer en zijn naar het nationaal park geweest. Het was helaas een regenweekend, maar heel warm. We hebben zelfs onze eerste heuse Chinese bbq gedaan met ondefinieerbaar chinees vlees. Dus ook hier ons weer prima vermaakt met elkaar.

Tot half juni ben ik druk geweest met leren voor mijn Chinese test, TCM-studiejaar beëindigen en laatste optredens orkest. Zowel mijn studie als Chinees heb ik met ruim voldoende punten gehaald. Helemaal leuk. Balletten heb ik nog erg lang volgehouden, maar eind juni moest ik dat toch ook wel opgeven. Het werd te zwaar. Nu doe ik elke week yoga. Niet echt mijn ding, omdat ik toch wel erg stijf ben in de heupen. Maar wel ontspannend.

Het leek even lastig voor mij te worden, omdat ineens alles stopte vanwege de zomer. En ja wat doe je dan zo heel de dag om je te vermaken.

Gelukkig is daar vanaf begin juni leuk vrijwilligerswerk voor in de plaats gekomen. Ik werd benaderd door een Nederlandse die hier in een tandartsenziekenhuis werkt. Ze vroeg of ik interesse in vrijwilligerswerk had. Ze waren namelijk op zoek naar Engelssprekende buitenlanders, omdat er binnenkort buitenlanders in hun ziekenhuis als patiënt gaan komen. Ze willen het personeel hierop voorbereiden en met mijn achtergrond dachten ze wel iemand interessants te hebben gevonden. Ik ga daar nu 3x per week heen en help ze met allerlei zaken. Zo heb ik tweemaal een praatje gehouden. Een over patiëntenrechten en de gezondheidszorg hier in NL en een over informed consent (dit heeft alles te maken met welke informatie geef je aan een patiënt voordat deze zijn toestemming kan geven). Erg leuk om te doen. De tandartsen zijn erg enthousiast en voor de meesten is communicatie met patiënten iets heel nieuws. Ze zijn ook erg geïnteresseerd hoe het in NL is en waren erg verbaasd dat wij gemiddeld maar 1-2 tandartsen per praktijk hebben. Ze zitten hier namelijk met 40 tandartsen in 1 pand. Ze doen ook meer ingrijpende ingrepen, die bij ons onder de kaakchirurg vallen. Verder help ik ze ook bij het behalen van certificering, soort kwaliteitskeurmerk. Kortom ik ben lekker bezig.

Het weer is al weken rampzalig. Het regent veel. Maar wat erger is, is dat de temperaturen ruim boven de 35 graden zijn en met gevoelstemperaturen ruim boven de 40 (afgelopen weekend zelfs de 50 aangetikt). Buiten is het echt niet te harden. Soort reptielenhuis van de dierentuin waar je in beland. De luchtkwaliteit helpt ook niet echt mee. Ik zit dan ook met name binnen naast de airco en eet waterijsjes . Ik heb ook wel medelijden met alle oude mensen bij ons in de straat. Voor hen is het ook echt warm.

Inmiddels is dit mijn laatste week als vrijwilliger en gaan we als afscheid naar de KTV donderdag. Ook voor Bart is dit zijn laatste werkweek. Vanaf komend weekend wordt het inpakken en laatste dingen hier regelen.

We hebben al van heel wat mensen afscheid genomen en zullen dit komende week ook nog doen, wat natuurlijk nooit leuk is. Maar we kunnen terugkijken op een hele bijzondere en mooie tijd hier.

Shanghai is een hele boeiende en bijzondere stad om een tijdje in te wonen. De luchtvervuiling is een drama en het is erg druk. Zowel qua mensen als qua snelheid waarmee de mensen hier leven. En het is op veel plekken vies op straat.

Maar aan de andere kant heb je de mooie gebouwen zowel traditioneel als modern. De parken waar mensen hun eigen ding doen zoals tai chi en square dans, opera zingen en muziek maken. Het vele lekkere eten. De mooie natuur in China en de bijzondere dingen die je elke dag kan zien.

Het meest bijzondere is de chinees zelf. Wat een speciale mensen zijn dit, met zo een andere denkwijze dan wij. De oudere traditionele generatie die boert en spuugt en die zo lichamelijk actief nog zijn. De moeite wat het kost om contact te leggen met mensen. De chinees is erg op zichzelf. Zo heeft het zeker 4 maanden geduurd voordat de buren gedag tegen mij zeiden. Ik heb het gewoon stug volgehouden en nu kan er zelfs een lachje af en vragen ze hoe het met de baby is en krijgen we fruit van ze.

De cultuur waarbij echt iedereen een smartphone heeft en daar rustig op los appt tijdens het besturen van een auto, fiets, scooter of bakfiets. Geen oog voor hun omgeving. De jonge generatie die vooral “moneyminded” is. Zien Amerika als hun grote voorbeeld, willen allemaal graag studeren daar. Maar vinden het ook belangrijk om een iphone te hebben en een baan waar je veel geld kan verdienen en een rijke partner. Dit laatste geldt vooral voor de vrouwen in Shanghai; die hebben hoge eisen.

Het plassen op straat waar het ze maar uitkomt; zelfs als er 50m verderop gewoon een public toilet is. Blijft voor ons onbegrijpelijk.

Het geen rekening houden met elkaar dat blijft voor mij de grootste bijzonderheid. Ik vraag me altijd af of dit te maken heeft met de hoeveelheid mensen of gewoon de desinteresse in een ander. Je behoort je alleen met jezelf te bemoeien. Het verkeer is hierdoor een drama. De kruispunten staan vast, omdat ze gewoon allemaal tegelijk rijden en verkeerslichten negeren. Je zult zelf ook assertief moeten zijn hier. Want als jij in de rij staat gaan ze voor of komen er tussendoor terwijl jij in gesprek bent met degene achter de balie. Ook voor het nemen van een taxi, is geen regel wie het eerst komt die het eerst maalt. Heerlijk soms dat er geen regels zijn en dat je kunt doen wat je wilt. Niemand kijkt naar je kleding of uiterlijk. Mensen bemoeien zich niet met je als je iets doet wat wij als westerse persoon raar vinden. Ze vinden het waarschijnlijk wel raar, maar zeggen er niets van. Waarschijnlijk bang voor conflict. Het is me nog steeds niet geheel duidelijk. Ik kom wel iedere keer weer nieuwe dingen te weten over de cultuur. Maar helemaal begrijpen is me in dit jaar niet gelukt. Nou weet ik dat gezichtsverlies als iets heel ergs wordt gezien hier in China. Daarom zal bijvoorbeeld een taxichauffeur midden op de weg stoppen als hij niet weet waar hij heen moet. Dan kan hij het niet fout doen. Dit is ook de reden dat ze je soms negeren of geen Engels praten. Ook weer bang om het fout te doen. Wij vinden dit onbeleefd. Maar zij juist niet. Ze zijn heel gastvrij wat betreft als je ergens op visite komt. Ze vragen of je iets wilt drinken of eten. En ook al zeg je nee, dan zetten ze van alles voor je neer. Voor ons is het dan weer onbeleefd om niet te proeven. En ook vinden we het raar dat als je zegt dat je niets hoeft te drinken, iemand toch drinken voor je neerzet. Terwijl Chinezen andersom dat wel gewoon doen en dat ook geen probleem vinden. Ze zetten alles neer, maar verwachten niet dat je perse alles drinkt of eet. Ze willen gewoon dat je het allemaal kunt kiezen.

Ik kan zo nog uren doorgaan en het blijft fascinerend. Maar de eindconclusie is wel dat als je echt in China zou willen blijven wonen, zul je qua cultuur altijd een buitenstaander blijven en ik denk dat je er op een gegeven moment wel erg moe van gaat worden.

Ik ga zo weer de hitte trotseren om nieuwe waterijsjes te halen. Tot snel allemaal

Dikke kus vanuit Shanghai



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |