Harinck family India 2015 travel blog

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Lekker vroeg op voor een dagje toeren door Delhi met de bus. We zagen direct dat alle clichés over Delhi waar zijn. Druk, vies, lawaaierig en heel veel Indiërs. Klinkt misschien minder leuk, maar dat is het juist wel. Iedereen wriemelt door elkaar heen en je kijkt je ogen uit. Te beginnen bij het verkeer. Zonder toeter overleef je het niet hier. Je moet wel aangeven dat je ergens langs wilt of aan kunnen geven dat je niet overreden wilt worden. Inhalen doe je waar het kan. Links, rechts, over de stoep, allemaal geen punt. Onze bus is groot maar dat maakt blijkbaar niets uit. Twintig miljoen mensen in Delhi en 6 miljoen auto’s. En dan nog de fietsen, fietsriksja’s, 5 miljoen Tuk Tuks en overal honderden voetgangers, die dwars op de weg lopen. Het mooie is dat er nooit iemand kwaad lijkt te worden. Ook al kan er niemand meer door en staat alles muurvast, iedereen schuift wat heen en weer en zonder een onvertogen woord maakt iedereen ruimte en vervolgt zijn weg. Je zou ook niet oud worden als je je op zou winden hier want binnen een paar minuten is het toch weer zo ver. Gandhi heeft het hier goed gedaan.

Je ziet hier alle kleuren van de regenboog in het straatbeeld. Hindoes, Moslims, Sikhs, mannen met jurken, gekleurde tulbanden en allerlei andere hoofddeksels. Ieder zijn geloof en bijbehorende kleding. De vrouwen zijn in het straatbeeld wel in de minderheid. Je ziet wel veel groepjes mannen en jongens bij elkaar, maar vrouwen zie je alleen in gezelschap van familie. Het is een moslimfeestdag vandaag en veel vrouwen en meisjes zijn uitgedost in prachtige gewaden in bonte kleuren. Veel oranje, geel en goud. Dat vrolijkt deze grijze stad wel op.

Onze eerste stop was het Rode Fort. Niet te missen als je toerist bent en dat gold ook voor ons. Opgericht door Shah Jahaan in 1639. Prachtig en inderdaad rood. Shah Jahaan werd in de groep al snel Sjaak de Haan, dus het culturele gehalte van onze groep werd onze reisleider al snel duidelijk. We gingen vlot door naar de Indian Gate, gebouwd in 1921 in de tijd van de Britten. Indian Gate is een lange statige weg naar het voorbeeld van de Arc de triomphe, een triomfboog ter nagedachtenis van de 90.000 Indiase soldaten die in Europa tijdens de eerste wereldoorlog zijn gestorven. Vanwege de nationale feestdag was het er zo druk dat we het advies kregen niet uit te stappen en er alleen met de bus langs te rijden. Het zag er uit als gezellige waanzin. Zoveel mensen en zo veel kleuren.

Onze tweede stop was een Sikhs tempel Qutub Hinar. De Sikhs zijn ooit een onderdeel van het Indiase leger geweest, maar hebben zich eeuwen geleden afgesplitst met een eigen geloof. Ze knippen hun haar niet en dragen een tulband, vaak oranje. De Sikhs staan goed bekend, vooral omdat iedereen gratis kan eten in hun tempels. Iedere dag 30.000 krijgen mensen in deze tempel gratis een maaltijd. Zeer indrukwekkend om te zien en de keukens waren op zich al de moeite van het bezoek waard. De keuken wordt gerund door vrijwilligers en de groente wordt de hele dag door gesneden door een groep bejaarde mannen die heel gezellig bij elkaar zitten en knoflook en uien snijden in enorme hoeveelheden. We moesten op blote voeten lopen en ons haar bedekken. Dat werden dus drie versies van een oranje Pirate of the Carrabian, althans dat dachten we zelf. Nu ik de foto’s terugzie ontstaat toch een iets ander beeld dan de drie Johnny Depps in mijn herinnering.

Het echte hoogtepunt van de dag was niet de crematieplaats van Gandhi, hoe indrukwekkend ook, maar was de fietsriksjatocht die we hebben gemaakt in Old Delhi, dwars door de kleine marktstraatjes die zo smal waren, en zo vol met mensen, geparkeerde brommers en fietsers, dat wij er uit onszelf zelfs niet doorheen hadden willen lopen. Maar dat hoefde volgens onze gids ook niet. Gewoon opstappen bij een oude opa met hele sterke bovenbenen achterop zijn fietsbakkie. We gingen met een aantal Hollanders tegelijk op pad. Zoiets vergeet je nooit meer. Opa riep af en toe vriendelijk ”Hallo” tegen de meute en gek genoeg manoeuvreerde hij die kar steeds weer dwars door de mensenmassa. Vlak langs de marktkraampjes en hopeloos in de weg staande brommers. En dat allemaal zonder een onvertogen woord van iedereen die moest inschikken. Dat ging bijna helemaal goed. Ik vond het al ongelofelijk knap dat we nergens echt tegenaan waren geknald. Zelfs niet toen we in die smalle steegjes andere riksja’s als tegenligger moesten passeren. Wel handen binnen houden. Totdat we een andere Riksja tegenkwamen die toch wel erg strak langs ons moest. De tip van handen binnenboord bleek een goeie. Keihard kwamen we tot stilstand met als gevolg in elkaar gestrengelde zitjes met andere toeristen in een riksja Geen probleem, beetje helpen duwen, vooral geen schade opnemen en gewoon doorrijden. Geweldig. Ineens kwam iemand op het lumineuze idee om te keren. Volgens mij kon dat niet. Maar niet kunnen, kennen ze blijkbaar niet hier, want er werd zonder morren gewoon gedraaid. Nou ja gewoon, een paar Hollanders begonnen wel wat te panikeren en op de foto zie ik Marcel en Alex ook erg moeilijk kijken. Iemand uit onze groep ging zich er zelfs mee bemoeien. Gelukkig luisterde er niemand en wrikte en drukte we net zolang tot we omgekeerd waren. Waarom weet ik nog steeds niet.

We reden Old Delhi weer uit en stopte bij de Humayun’s Tomb, werelderfgoed uit de 16e eeuw vergelijkbaar met de later gebouwde Taj Mahal, eveneens een Mogoltuintombe. Volledig gerestaureerd en met het prachtige park zeer de moeite waard.

De eerste indrukken van Delhi blijven wel hangen. Geuren, kleuren, mensenmassa’s en veel vuil en schrijnende armoede. Hygiëne is een probleem en gelet op het lezerspubliek zal ik daar niet over in details treden, al is de verleiding groot. Want wat is er leuker dan P&P verhalen? Laat ik het zo samenvatten, als je als man moet dan moet je. Anytime, anywhere en in het zicht. Grote of kleine boodschap maakt niet uit.

Het was best een lange eerste dag zo. Dus hebben we ‘savonds in ons hotel gegeten en Alex kon ons direct laten zien hoe hij in Nepal met zijn rechterhand had leren eten. Niet zo moeilijk bleek wel. Met een Kingfisher biertje erbij een mooie afsluiting van de dag.

Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |