Kunming -> Jinghong23-07-2004
|
|
Als laatste trip in china de 13 uur durende busrit naar Jinghong, waar we het vliegtuig naar Thailand nemen. Dat zou een eitje moeten zijn na de treinreis van 37 uur. We hebben al sinds de ochtend van de 21e in Xi'an niet meer in een hotel gezeten en dus ook niet gedouched. Kaartjes kopen gaat vrij makkelijk bij het busstation. We vragen om plaatsen achterin, omdat daar de bedden iets langer zijn.
Zo vertrekken we voor de laatste etappe in wat langzamerhand de Tour De Chine genoemd kan worden. Vorige keer was de busrit van Jinghong naar Kunming heel relaxed.
De chauffeur die we deze keer hebben denkt echter dat hij Chang Schumacher heet en vliegt op hoog tempo als een razende van baan naar baan, daarbij al het verkeer inhalend met z'n Daewoo bus. We schudden heen en weer en soms maken we een noodstop als er een iets langzamer voertuig op de linkerbaan zit, waarbij we elke keer het verbrande rubber ruiken. (We slapen boven de achterwielen)
En dat is nog maar op de snelweg. In de bergen van Xishuangbanna wordt het nog erger. De bergpaden worden genomen op een manier waar een Fransman in een opgevoerde Peugeot 206 jaloers zou zijn. Er valt niet te slapen met deze chauffeur.
Daar komt nog eens bij dat we allebei last hebben van rommelende darmen. Roos doet zelfs haar moneybelt af en legt hem onder haar trui die ze als hoofdkussen gebruikt.
Gelukkig hebben de bedden wel riemen, anders was ik waarschijnlijk bij iemand anders in bed gevlogen. Als we heel ver voor op schema om een uur of half 6 stoppen in Jinghong slapen we net lekker. Dit is nl. alleen mogelijk wanneer de bus stilstaat.
We worden wakker van de warmte en zien dat de hele bus leeg is. Alleen de chauffeur ligt te ronken ergens voorin. We willen nu toch wel eindelijk eens douchen en pakken snel onze spullen.
We nemen een taxi naar een hotel waar je als niet-gast kan zwemmen en dus kunnen we even opfrissen en douchen.
Als we net bij het zwembad zitten ontdekt Roos ineens dat haar moneybelt (waar o.a. haar paspoort in zit) nergens is.
SHIT! Die ligt nog in de bus. Ze pakt de LP, wat geld en zoekt een taxi om weer snel terug te gaan naar het busstation. De 2 busstations die in de LP staan, zijn niet degene waar we aangekomen zijn. Er is er ook nog een in het zuiden, maar we weten niet precies waar die is.
Gelukkig staat de bus er nog en kan Roos haar moneybelt alsnog ophalen. Gelukkig. De ambassade in Beijing is ver weg en zonder paspoort kan je ook niet vliegen.
We gaan lekker zwemmen en douchen en voelen ons weer een stuk beter.
Vanmiddag om half 5 vliegen we weg uit China. Weer terug naar Thailand en (T)engels sprekende mensen!
