TRIP.SNUIF.COM: Rotterdam - Bangkok - Beijing en terug travel blog

De boot van hong Kong Island naar Kowloon

Flo in de metro van de KCR lijn van Hong Kong naar...

Metrostation in Hong Kong Kowloon


Na door Hong Kong gewandeld te hebben, de dierentuin te hebben gezien en een mooi uitzicht over de stad te hebben gehad op Victoria's Peak (waar Jackie Chan een wassen beeld heeft staan), besloten we om maar eens naar het noorden te gaan. Hong Kong is mooi, schoon en bruisend. Een heel verschil met China, waar iedereen alles op de grond gooit en vooral veel spuugt.

Je mag hier niks op de grond gooien uit angst voor de verspreiding van SARS. Veel Engelsen en toen we in ee Thais restaurant gingen eten in de uitgaanswijk Wan Chai zat het gelijk weer vol met zielige Engelsen met een Thaise "vriendin".

Het was wel weer lekker Thais voor toeristen ophalen, want de sawasdee kap's en khap kun kap's vlogen over en weer.

Maar het was tijd om afscheid te nemen van deze leuke stad. We wilden naar Shanghai en de Yellow Mountains.

Eerst de veerpont gepakt naar Kowloon (de landzijde van Hong Kong). Toen met de KCR metro naar Shenzhen. Gewoon even de grens over volgens de LP. Niet dus!

De Chinezen vinden dat Hong Kong een heel ander land is. De grens doet een beetje aan het oude Oost-Duitsland denken, compleet met grote hekken en wachtorens.

We waren aan de beurt na lang in de rij gestaan te hebben, maar wat bleek:

Ons in Nederland gekochte visum was maar geldig voor 1 entry. En nu wilden we dus weer naar China. Ik dacht dat Hong Kong al sinds 1997 van China is, maar de Chinese regering heeft er een mooie moneymaking scheme van gemaakt.

We mochten weer een nieuw visum kopen voor 40 e p.p.

Daar ging ons geld voor die dag.

We hadden niet genoeg HK$ (Hong Kong Dollars) bij ons. Ik vroeg waar we konden pinnen.

"Outside."

Even zonk de moed me in de schoenen van deze bureaucratische Chinese domheid.

Zonder pin automaat geen visum en zonder visum geen pin automaat.

Een echt Chinees raadsel waar Confucius een puntje aan kan zuigen. Hoe we dat moesten oplossen wisten ze bij de douane dan ook eigenlijk niet.

We moesten ook nog pasfoto's laten maken voor 3 e p.p.

Uiteindelijk gooide ik wat Chinees geld erbij, even stilte aan de overkant, maar toen was het ineens OK. Als ik dat geld niet had gehad waren we officieel gedoemd geweest om de rest van ons leven te slijten in het niemandsland tussen Hong Kong en China.

Terwijl we wachtten raakten we aan de praat met een Maleisische jongen die in hetzelfde schuitje zat. Hij vroeg waar we vandaan kwamen.

"Aaah. Holland! I lived there for two years. Amsterdam, Utrecht and Rotterdam."

Wij vroegen waar in Rotterdam. Hij had een tijdje Babi Pangang (nr. 134) gemaakt in Chin. Ind. Restaurant "De Mandarijn" in Hoogvliet. Wat is de wereld toch klein.

Na veel geloop, gedoe en gevraag in Shenzhen kochten we uiteindelijk treinkaartjes naar Guangzhou, waar we al geweest waren. De trein naar Shanghai gaat pas woensdag, vandaar.

Terug naar het Youth Hostel. Morgen proberen naar de Yellow Mountains te komen met de trein.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |