ChGoyens Southern Africa 2011 travel blog

brug naar het mainland

pier

 

zicht vanop het strand

 

museum en kerk stone town

ford

bar Ruby's backpacker

dakterras backpacker

living

terras waar we ontbijten

 

 

zicht vanop het strand waar we zwemmen

 

onze dagelijkse zwemparty met de kinderen

vissers

 

 

 


Ik heb het nog eens met Jaco bekeken en ik heb beslist om te vliegen naar Nampula, vermits ik niet veel tijd heb om Mozambique te doen. Van daaruit kan ik dan naar Pemba en Mozambique Island.Jaco is al op het eiland geweest en zegt dat het echt iets voor mij is. Ik neem de Gautrein naar de airport en mijn vlucht verloopt goed. In Mozambique spreken ze Portugees en weinig Engels, dus dat is niet evident voor mij. Op de koop toe kom ik eraan zonder Meticals, want in Pretoria konden ze geen Randen wisselen naar Meticals. De taxichauffeur wil me al direct in het zak zetten en vraagt veel te veel. In het hotel wisselen ze geld om de taxi te kunen betalen, maar ik geef hem maar de helft. Om geld te wisselen moet ik naar het "shoppingcenter". Stel je er niets bij voor, want het is een winkel met vanalles en nog wat. Ik moet naar de baas en die wisselt mijn Randen. Ik dacht de volgende morgen de bus naar Pemba te nemen, maar verander van gedacht. Ik heb een week in Mozambique en ik zou al 2 dagen verliezen om naar het Noorden te gaan. Ik zou max. 2 dagen in Pemba kunnen blijven. Dus beslis ik om de volgende morgen een chapa (is een chickenbus, letterlijk) te nemen naar Mozambique Island en daar dan 5 dagen te blijven. Dit is dan mijn strandvakantie.

Vr 23/09

Ik sta om 7.30 am aan de chapas, maar ze vertrekken pas als het busje vol is dwz 5 mensen op een rij met zakken, kinderen en kippen. Als we ergens stoppen komen de jongens van het dorp aangelopen met fruit, groenten en alles wat je je maar kan inbeelden om te verkopen. Uiteindelijk komen we aan de brug en moeten we overstappen op een open truck. Er is een Spaanse op de truck en ze vraagt of ik al een slaapplaats heb. Neen dus. De chauffeur brengt ons naar een goede plaats zegt hij. We zijn heel blij, want het is een tof huis in het centrum en heel goedkoop.Imma is hier 10 jaar geleden geweest en neemt me mee naar het plein en de pier. Ik had het me wel anders voorgesteld. Het zijn oude Portugese huizen in verval, waar nog steeds mensen wonen. De mooie huizen zijn gerestaureerd door Europeanen voor een hotel, casa of restaurant. Het is wel een mooi eilandje met kleine strandjes, een fort en een pier. Je hebt Stone town en het armere Macuti town. De eigenares, Claudia, verzekert ons dat alles hier veilig is en dat we zelfs 's avonds buiten kunnen gaan. Het is nog waar ook ! Iedereen is heel vriendelijk en zegt goeiedag. Je ziet wel dat de mensen arm zijn en alles wat ze hebben moet van het mainland komen.

In het weekend zijn er ineens veel toeristen. Afrikaners en Portugezen van het mainland die op weekend komen, want blijkbaar is het een lang weekend. We leren Antonio en Arufa kennen, 2 rasta's van het eiland. Ze zij "natuurlijk" verliefd. We maken ze snel duidelijk dat we vrienden willen zijn en niets meer. Ze dringen niet aan en laten ons doen, dus trekken we er de volgende dagen mee op. Meestal weten ze ons wel te vinden in de late namiddag. Het is een klein eiland dus al gauw weet iedereen in Stonetown waar we verblijven en dat we de "vriendinnen" van de 2 boys zijn. Dat komt ons goed uit zo laten de anderen ons gerust. Onze dagindeling : opstaan, gaan ontbijten op het strandterras van een restaurant, gaan zwemmen met de kinderen (vinden ze fantastisch !), maken een wandeling langs het eiland, gaan lunchen, soms siesten,naar de pier voor de sunset,douchen, naar het dakterras genieten van de mooie avond en dan gaan eten bij de lokale mama's Myriam en Sarah met de 2 mannen. Elke dag seafood ! En zo vers ! Superlekker na al het meat in Africa. Eén avond gaan we ook uit in de plaatselijke discotheek. De laatste dag ben ik alleen, want Imma moest terug om haar vlucht te hebben. Het is eb en ik ga dus niet zwemmen,maar ga zoals de lokale vrouwen schelpen zoeken. Die van mij zijn lang zo groot niet. Meestal ga ik tegen valavond naar de pier om te lezen en om de sunset te bewonderen. Antonio moet er mee lachen. Hij vindt het maar normaal. Hij weet ondertussen dat hij me daar kan vinden en komt na het werk (= toeristen op de boot meenemen naar de andere eilandjes) altijd tot daar. De laatste avond gaan we onder ons twee eten. Hij geeft me zijn mail en telefoonnr. Ik zeg hem dat hij niet mag verwachten dat we in contact blijven of dat ik dingen zal opsturen. Ik verschiet er dan ook van dat hij me zegt dat hij morgenvroeg voor het werk naar mij zal komen, waar ik ontbijt. Effectief, de volgende ochtend is hij daar en belt hij nog naar een fietstaxi om me naar de brug te brengen. Nice guy.

Aan de brug springen we weer op een open truck. Ik zit met mijn rugzak tussen mijn benen, een kindje dat in slaap valt tegen mijn been en ik zit op de rand en hou me met beide handen zo goed mogelijk vast. Eigenlijk een foto waard. Ik heb eigenlijk weinig foto's van mensen of van de huizen. Ik vind het nogal genant om ze zo te trekken en dikwijls heb ik mijn camera niet bij. Ik kan het blijven uitleggen hoe het is op een chickenbus, maar je moet het zelf meegemaakt hebben. Het is niet voor iedereen weggelegd.

In Nampula zijn alle hotels en casa's fully booked. Uiteindelijk vind ik iets, goed genoeg voor 1 nacht en ze spreken er alleen Portugees. Ik haal nog iets om te eten en wordt vastgeklampt door een bandito. Ondertussen pikt een andere mijn gsm. Potverdekke, al mijn nrs weg. Gelukkig heb ik de rest nog. Iedereen zit erop te kijken en niemand doet iets. Dan was de "ilha" 10 keer beter. Ik ga terug naar mijn kamer en sluit mezelf op tot de volgende ochtend.

do 29/09

Mijn arm ziet blauw. Ik ga ontbijten en vertrek direct naar de airport. Goede vlucht en trein, maar zonder gsm kan ik Els niet verwittigen om me te komen oppikken. Ik neem de bus tot in Lynnwood en ga verder te voet met mijn koplamp op. De security houdt me tegen en ze zeggen dat zij mij naar huis gaan brengen, want het is nog een heel eind. Zij staan in voor mijn veiligheid. Thanks guys ! In de Villa verschieten ze als ik ineens voor de poort sta.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |