Indian PacificJun 30, 2010
|
|
| Ben goed op tijd op en actief vandaag, een laatste check en wat geherarrangeer van spullen in m’n rugzak en ik openbaar vervoer mezelf naar het East Perth Station en de Indian Pacific. De trein vertrekt om 1215 maar daar ik zoals gewoonlijk goed op tijd ben zet ik me met pak en zak in de euh, wachtzaal(?). een uurtje of 2 voor vertrek gaat de check in open. Ik had het ticket via internet geboekt en niet de moeite gendaan om ergens een printer te zoeken, kwestie van een hard copy ticket te hebben. No worries, ze verwachtte me. Vervolgens langs de lugage drop-off en de weegschaal. En ja... zoals verwacht: overgewicht! Maar ook hier geen drama’s, ze toveren een “wibra achtige” wit-blauw-rode kabas tevoorschijn zodat ik m’n bagage kan verdelen in 2 de-twintig-kilo-niet-overschrijdende-tassen. Gefoefel en gedoe... kwartier later is m’n ruimbagage Indian Pacific approved. Het is nog een uur alvorens we aan boord mogen en het wordt aardig druk hier binnen. Ik trek met m’n handbagage naar buiten, zoek het juiste perron een de juiste sectie en zet me op een bankje, wachtend tot de euh, stewardessen/stewards:cabin crew of hoe ze zich ook mogen noemen de deuren openen. Wanneer het zover is wort er eerst nog uitgebreid gespeeched/gebriefd hoe uitzonderlijk, speciaal en fantastisch de Indian Pacific wel is. Als ze er dan toch zo druk willen over doen kan ik niet anders dan wat van deze geschiedenis en wetenschap te delen: De Indian Pacific lijn is met z’n 4352km één van de langste trein trajecten ter wereld en gaat van Sydney over Adelaide naar Perth. Wie het hele traject wil afleggen trekt hiervoor nu 65 uur uit. Bij opening in 1970 duurde dit 75 uur, ondanks dat de lijn toen niet langs Adelaide liep. De lijn bezit ook nog es de langste rechte rail-lijn ter wereld, 478 km saaie rechte rails dwars door de Nullarbor. Afhankelijk van de vereiste luxe en het te spenderen budget is er keuze uit Platinum Cabines, God class sleepers en Red Sevice, wie wil kan ook de auto euh, 4WD (naar alle waarschijnlijkheid) kwijt op de trein. Elke “klasse” heeft z’n restaurantwagen waar etenen drinken te vinden is. Ik dacht de bus e vliegtuigroutine watt e verbreken met de trein te nemen en ze deden er toch zo geweldig over maar euh saaie boel hier zenne. In het vliegtuig en zelfs in de bus spelen ze films. Hier dus niet. Absoluut geen bal te doen, enig lichtpunt is dat de “stoelen”, zelfs in de Red Service, wat ruimer zijn dan in een bus en gigantosch lijken in vergelijking met vliegtuigzitjes. Ah en wie het snelst is of een robbertje kan vechten kan één van de 4 (ja ja, er zijn er 4 – “vier”) priezen in de restaurantwagen bemachtigen en z’n pc, I-Pod, I-pad of wat dan ook opladen. Feest... Om 0950 houden we halt in Kalgoorlie, een mijnstad in de f$cking middle of nergens. We vertrekkenb terug om 0140. Tijd aldus om de benen (tegoei) te strekken en wat te eten en te drinken zoeken. Ah, ja de laptop gaat mee op uitstap, wie weet is er in dit godvergeten gat wel een McDonalds met het gebruikelijke internet. Hmm, Kalgoorelie lijkt redelijk dood precies zo op dit uur. Maar, er is een Red Rooster op enkele honderden meters van het station en waar een Red Rooster is is met enige waarschijnlijkheid ook een McDonalds en een Hungry Jack’s en beiden zijn voorzien van internet. Met goede moed aldus op stap door het nachtelijke Kalgoorlie, langs het onvermijdelijke ANZAC herdenkingsmonument enkele pubs, de al even onvermijdelijke auto-dealers langs de invalswegen om dan uiteindelijk toch te arriveren aan een Hungry Jac k’s. En jawel hoor, zoals het hoort wat verderop een McDonalds. Aha, Internet. Tegen 0140 ben ik terug aan de trein, klaar voor meer van hetzelfde. Buiten is het stekedonker dus spreek me niet van het uitzicht... ! |
Advertisement 
|
