Australia-New Zealand 2009-2010 travel blog

het pad door het Beech woud

hangbrug over een rivier

eens boven de 1400m geen bomen meer, dit heeft te maken met...

bijna boven op Travers Saddle

boven, Mount travers op de achtergrond

de weg naar beneden

Lake Rotoroa

de modderpoelen waar ik regelmatig door moest

de Speargrass Hut

het ontspringen van de Buller rivier uit Rotoiti Lake, op de achtergrond...

Hanmar Springs met de kale heuvels op de achtergrond


Zopas in Hamnar Springs aangekomen, een klein stadje op een 2 uur rijden van Christchurch en vooral bekend omwille van zijn warm water bronnen.

Iets voor de middag mijn 3 daagse trip in het Nelson Lakes NP afgerond. Ik heb er het Travers-Sabine Circuit gedaan. Dit is een 80 km lange tocht die beide meren van het NP aandoet nl. Lake Rotoiti en Lake Rotoroa en over de Travers Saddle, 1787m hoog, gaat.

Maandag om kwart voor 12 eraan begonnen en vandaag om kwart na elf beeïndigd. De eerste dag had ik volgens de brochure een 8 uur durende tocht voor de boeg om aan de 2de hut van het circuit te geraken, wat zou betekend hebben dat ik een dik uur in het donker zou moeten rondlopen. De klus geklaard tegen 1800u en in de John Tait hut de laatste overgebleven slaapplaats kunnen inpalmen. Het traject liep hoofdzakelijk door Beech woud en regelmatig waren er modderstroken op het pad alsook enkele kleine stroompjes waar er geen brug over was en waar je via de rotsblokken in het water toch met droge voeten aan de overkant kon raken. Ondertussen al een paar honderd meters hoger geraakt, van 600m tot 810m. De 2de dag stond er een tocht van 9 uur op het programma die me via de Upper Tavers hut over de Travers Saddle tot aan de West Sabine Hut zou brengen. Dit was op papier de zwaarste dag met een klim met een niveau verschil van een 1000m en daarna een afdaling van 1100m tot 670m. Men had ook wat regen voorspeld en toen ik bijna bij de Upper Travers was begon het te miezelen. Van de gelegenheid gebruik gemaakt om in de hut wat te eten en een 10 minuten later hield het op met regenen en voor alle zekerheid mijn regenvest al aangedaan want op de pas zou het toch koud en winderig zijn. Onder een zwaarbewolkte lucht tot op de pas geklommen en er snel over getrokken want het was er wat te koud naar mijn goesting en dan aan een bijwijlen erg stijle afdaling begonnen die grotendeels door lawinegebied liep. Bijna beneden het stijle stuk 5 trekkers in het oog gekregen die vanuit de Upper Travers waren gestart en die vertelden me dat ze wat sneeuw hadden gehad op de pas. Het was een gezin uit de omgeving van Dunedin die een gezinsuitstap maakten. De jongste studeerde nog aan de universiteit van Dunedin, de andere 2 werkten al en de ouders noemden dit "family building". Uiteindelijk na 6 uur al de West Sabine hut bereikt ipv de 9 uur in de brochure en er waren al 2 jonge kerels die ook van de Upper Travers gekomen waren. Een amerikaan die hier als uitwisselingsstudent was en een engelsman die zijn doctoraalstudies erop had zitten. In de hutten kan men in de kachel hout branden om het wat warm te maken tijdens de avond en dus wat hout opgestookt en vroeg in de slaapzak gekropen om de volgende dag mijn langste tocht te maken. Volgens de brochure eerst 5 uur tot aan de Sabine hut op 450m hoogte aan het Rotoroa meer en dan 5 uur tot aan de Speargrass hut op 1060m. Ik wist op voorhand dat ik het 2de stuk sneller zou afleggen dan het eerste want in het 2de stuk hing het meer dan 600m bergop terwijl het eerste deel eerder bergaf ging en men in de brochure duidelijk meer marge inbouwde bij meer hoogtemeters. Het is echter niet zo dat hoewel de Sabine hut 200m lager lag dan de West Sabine dat het enkel bergaf is, het is veelal op en af en ook wat tegen de rivier mee stappen. Uiteindelijk na 7 uur driekwart in de Speargrass hut aangekomen en er was nog niemand. Een uurtje later het gezelschap gekregen van 3 jonge Kiwis en wat hout fijn gehakt om de kachel aan de praat te krijgen. Dit was de kleinste hut op het circuit met maar 12 slaapplaatsen, maar ze staat op de mooiste locatie in een open plek tussen het spear gras. Deze morgen had het gevroren en er kwam dus geen water uit de kraan buiten, gelukkig is water hier nooit ver weg en een paar honderd meter verder uit een van de stroompjes water gehaald. Het water uit de stroomjes is lekker en altijd heel fris wat zorgt dat je niet teveel water moet meesleuren. Om kwart na acht begonnen aan de terugtocht naar St Arnaud en er na 3 uur aangekomen ipv de 4 in de brochure en onder andere het ontstaan van de Buller rivier gezien. Deze ontspringt als een overloop van het Rotoiti meer. Na wat gegeten te hebben via Muchison en de Lewis Pass naar Hamner Springs gereden.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |