Torres del PaineFeb 4, 2008
|
|
eerste zicht op de Torres vanaf de Laguna Amarga
zicht op de Torres na een half uurtje stappen op de trail
nog wat korter bij de Torres
| Spijtig genoeg nu al opnieuw bereikbaar. Door een omgeslagen enkel vroegtijdig moeten terugkeren van de trekking in Torres del Paine. Na een eerste mooie dag in het nationale park waar ik om 10.20u aan het Circuito Grande (de volledige trekking, de meeste mensen doen de W-trekking die 3 a 4 dagen duurt) begon en na een 3 uur stappen al het eerste campamiento bereikte wat volgens de gegevens op de kaart die iedereen meekrijgt als hij de inkom betaalt, normaal 4,5 uur in beslag neemt, moeten vaststellen dat de tijden op de kaart niet echt van toepassing waren op mij en dat ik me ook op de km's moest basaren. Na gepiknickt te hebben op de kampplaats verder gestapt naar het 2de campamiento dat volgens de kaart 6 uur en 19 km verder moest liggen en dat ik na iets minder dan 4 uur stappen bereikte en aan het Lago Dickson gelegen is. Na de kaart geconsulteerd te hebben en wat info gevraagd te hebben bij de parkwachter in de refugio, beslist om door te stappen tot het volgende campamiento omdat de volgende etappe de moeilijkste was op de trek en het weer nog erg goed was. Na nog een kleine 3 uur stappen aangekomen in het campamiento "Los Perros" en na de kampplaats betaalt te hebben mijn tent opgezet en in de opgestelde eettent wat van het proviand dat ik meehad vanuit Puerto Natales opgegeten, iets dat ook een heilzame uitwerking heeft op het gewicht van de rugzak, alhoewel een verschil van 1 kg na een dag stappen niet echt veel is op een rugzak van 18kg. Na vrij goed geslapen te hebben, 's nachts wel kunnen horen dat het licht aan het regenen was, 's morgens na een stevig ontbijt met veel caloriën en na de tent en al de rest opnieuw in de rugzak gestopt te hebben om 09.45 begonnen aan de etappe over de pas die normaal gezien 6uur voor 12 km in beslag zou moeten nemen. Reeds na 2 uur bergop stappen in een miezerig weertje op de pas aangekomen van waarop je de Grey-gletsjer en een deel van het gelijknamige meer kunt zien. Dit is de 2de grootste gletsjer in Zuid-Amerika na de Pio XI en voor de Perito Moreno in Argentinië. Daarna aan de afdaling begonnen en in het begin niet echt moeilijk, maar eenmaal in het bos aangekomen werd het gevaarlijker, er waren ook trappen gemaakt en op sommige plaatsen leuningen geplaatst om makkelijker bergop te kunnen, maar bijna op het einde van het steilste stuk van de afdaling geslipt en mijn voet omgeslagen, iets wat zonder rugzak niet zo erg zou zijn geweest maar door het gewicht van de rugzak nefast was voor de enkel. Ik wist dadelijk hoe laat het was en dat ik het mocht vergeten om de trekking te voleinden, enig probleem was dat ik nog een half uurtje moest stappen tot aan het volgende campamiento en daarna nog 2 kampplaatsen verder moest geraken om via het Grey-meer met de boot aan een weg te geraken waar ik een bus kon nemen om terug te keren naar Puerto Natales. Met de hulp van enkele chilenen, die ik kort tevoren gepasseerd had, het laatste moeilijk stukje van de afdaling beeindigd en na de voet die er uiterlijk nog perfekt uitzag van een steunverband voorzien te hebben en een stuk tak genomen te hebben om wat steun te geven bij het stappen, uiteindelijk na 3uur driekwart op de kampplaats aangekomen en wat gerust en gegeten en dan verder gestapt naar de volgende kampplaats die op een 2,5 uur en 6 km zou liggen en ondanks de verzwikte enkel na minder dan 2 uur op deze kampplaats aangekomen en zoals ik wel al kon voelen was de enkel al wat gezwollen. Na een nieuwe pauze en het binnenslaan van wat mondvoorraad aan de laatste etappe van 4 km begonnen die normaal gezien anderhalf uur in beslag neemt en waarvoor ik deze keer ook daadwerkelijk de volledige opgegeven tijd nodig had en waar voor het eerst anderen mij voorbijstapten en niet omgekeerd zoals dat anders het geval was. Rond 6 uur 's avonds op de kampplaats aan het Grey-meer aangekomen en eerst mijn tent opgezet omdat de boot die een 3 uur durende tour maakt op het meer maar de volgende dag om 1 uur 's middags passeert. Mijn voet die al serieus gezwollen was wat laten afkoelen in het ijskoude water van het meer en na gegeten te hebben snel in de slaapzak in de tent gekropen om te rusten en te slapen, wat wonderwel vrij goed lukte ondanks de regenbuien bij tussenpozen. Na opgestaan te hebben en kunnen vaststellen dat de enkel nog gezwollen was rustig ontbeten tussen de regenvlagen door en tijdens een droge periode ook mijn tent opgeborgen en alles in de rugzak gestopt. Daarna nog wat ijswater uit het meer op de voet gelegd en gewacht op de boot. Op de boot wordt je ontvangen met een aperitief, pisco sour of een whisky met ijs dat enkele minuten eerder nog in het meer ronddreef en dat wordt aangeprezen als meer dan 1000 jaar oud ijs dat afkomstig is van de gletsjer, iets wat wel degelijk juist kan zijn. Daarna wordt de tour verder gezet naar de monding van de gletsjer en kan je ondertussen het landschap rondom bewonderen, wat bij momenten niet mogelijk was door een stevige regenvlaag. Er wordt tot op een 50 meter van de gletsjer gevaren zodat er foto's kunnen genomen worden. Deze gletsjer monding is wel verre van zo indrukwekkend als deze van de Pio XI. Na een dikke 2 uur aangekomen aan de andere kant van het meer, waar 1 van de begeleiders op de boot zich over mijn rugzak ontfermde om hem 1 km verder te dragen tot aan de parkeerplaats, iets wat mij enorm veel moeite zou gekost hebben. Een half uurtje later de eerste bus genomen naar Puerto Natales en na een para hondead meter gestapo te hebben bij de hostal aangekomen waar ik ook geslapen had bij aankomst in Puerto Natales. Na me geïnstalleerd en gedoucht te hebben naar het plaatselijk ziekenhuis geweest om naar mijn voet te laten kijken en de dokter verklaarde dat het niet zo heel erg was, een geval van de 2de graad met de ligamenten van de enkel en dat binnen een 2 a 3 weken alles opnieuw in orde zou moeten zijn er voor zorgend dat de enkel niet te zwaar werd belast. Na wat pastilles, een zalf en een elastisch rekverband te hebben voorgeschreven gezegd dat ik moest terugkomen met het rekverband zodat ze kon voordoen hoe het moest aangebracht worden. Zo gezegd, zo gedaan. Vandaag gaat het al wat beter, de enkel is nog een beetje gezwollen en ik hou me rustig, alleen het internet wil niet mee zodat ik geen foto's kan uploaden. Ik zal morgen nog eens probaren en tevens wat vertellen over het park zelf. |
Advertisement 
|
