on our way to the wedding in alaleeDec 30, 2004
|
|
kippenvervoer met airco
langs de kant van de weg
muurvast in de rivierbedding ...
| maandag ochtend om elf uur vertrokken we vol goede moed in een matatu (busje) van eldoret naar kitale. Na een korte stop gingen we met een klein sprintertje gevuld met 6 mensen op weg naar de bruiloft. de eerste twee uur was de weg nog redelijk comfortabel en hadden we niets te klagen.We zagen de weg langzaam maar zeker veranderen van een soort asfalt tot zand en stenen. Nog steeds waren we erg optimistisch nog ff en we waren in alalee dat vooruitzicht gaf ons moed on het vol te houden. Het was erg wasm stoffig en hobbelig we wisten niet waar we heen moesten want van verkeersborden hebben ze nog niet gehoord. toch lastig op sommige kruispunten. we hadden gelukkig wat mensen op de weg die ons wisten te bemoedigen de eerste zij nog vier uur. de volgende vertelde dat we er bijna waren!! Wij blij een uur later verminderde onze blijdschap want een vrouwtje vertelde ons dat we het nooit zouden halen. Leuk om te horen als je in de middle of nowhere zit. maar we bleven vog goede moed en dankij onze fantastische chaufeur hadden we nog steeds geen flat tyre. wat in die omstandigheden zeeeeer uitzonderlijk was. INmiddels begond de geleende auto al wat meet te kraken en te piepen en we bereikten een politie post. ALlemaal enge soldaten omhangen met mitrailleurs en grote geweren en ook daar vroegen we de way to allalee. Hij gaf ons de boodschap dat het een groot wonder zou zijn als we het met deze auto zouden halen en dat het zeker nog wel 5 uur zou duren. de lach verdween al een beetje van ons gezicht en het water raakte lanzaam maar zeker op en we hadden ook niets te eten bij ons. Tot overmaat van ramp zagen we ook nog de zon in de bergen zakken en het werd donker. Helaas hadden we geen lantarenpalen maar we hadden een supergrote maan die ons licht gaf en er was een prachtige sterrenhemel. Na nog een paar uur kwamen we weer een aantal soldaten tegen en die vertelde ons dat we in Uganda waren. Leuk om eens heen te gaan maar toen ff niet ze konden niet eens een stempel voor ons pasport tekenen. We waren op de verkeerde weg wat later toch de goede bleek te zijn en moesten weer terug. Maar hoe. ONze driver en een vriend van jojanneke dachten de weg te weten en we besloten ze te vertrouwen. Dit werd wel moeilijk want ons inziens konden wij geen weg ontdekken waar zij de weg zagen. We hebben een aantal droge rivieren doorkruist menigmaal moeten stoppen omdat we vastgelopen zaten in het zand of omdat de gaten in de weg zo diep waren dat we er bijna niet door konden met ons sprintertje. de knalpijp begon ook wat kuren te krijgen en onze auto klonk al als een echte ferrari. Om 11 ur s avonds zaten we echt goed vast in een rivier we hadden al geduwd maar niets hielp de wielen draaiden dieper en dieper het zand in. plotseling kregen we hulp van een paar schaars geklede pokot vrouwen die ons in eerst instantie er uitlachten maar later ons wilde helpen met duwen maar niet hielp tot dat ROse ineens riep. "IN Jesus name let de car drive". en jawel met z'n allen duwend kregen we de auto uit een enorm gat waat we in vast zaten en konden onze weg vervolgen. We besloten en plas pauze te houden en wisten het ff neit meer tot een lorry ons achterna kwam en zij ons vertelde dat we op de goede weg zaten. We gingen dur weer op weg. Inmiddels twaalf uur. Op het moment dat er heel veel verschillende richtingen waren waar we heen konden stond er een man aan de weg Hij vroeg of we naar de bruiloft gingen en wist de weg. Hij was onze engel die daar stond en dankzij hem zijn we veilig en om half 2 eindelijk en zeer gebroken aangekomen bij de plaats van bestemming waar we door de pokot vrouwen die voorbereidingen aan het doen waren voor de bruiloft zeer welkom met gezang en gegil verwelkomd werden. We hadden het gered met de hulp van God. weltrusten en word vervolgd jojelmar. |
Advertisement 
|
