nathalie en kurt gaan circleair travel blog

Mount Egmont, even niet in de regen

hoog boven de wolken en toch met beide voeten op de grond

het topje is in zicht




We hebben al zitten opscheppen over tropische temperaturen, exotische stranden en idyllische plekjes. Het zal u niet ontgaan zijn dat we hier in een zomerse omgeving zitten, en dat zal al eens op wat knarsetanden onthaald zijn. Wees echter gerust, ook down under kan het weer stevig tegenzitten.

We schrijven Kaikoura, zelfverklaarde wereldhoofdstad van whale watching. De lokale economie draait maar rond een ding: die baleinen daar diep in de oceaan. Wie Kaikoura bezoekt, zeggen de brochures, gaat een adembenemende ontmoeting tegemoet met de giganten onder de zeedieren. We willen die brochures wel graag geloven maar het enige adembenemende wat wij voelen is die verrekte wind. Die felle wind, stormkracht elvendertig, die maar niet wil gaan liggen. Vergezeld van regenbuien. Storm, dus. Hartje zomer. En wanneer het stormt, varen de walvisvaarders niet uit. Na twee dagen wachten, en met de deadline van overtocht naar het Noordereiland in zicht, stellen we ons tevreden met een postkaartje. Zo'n walvis gefotografeerd bij zonsondergang, het heeft toch ook iets...

Het weer, dus. Soms heerlijk, soms draait het vierkant. Is het omdat het broeikaseffect de luchtstromingen volledig naar de botten heeft geholpen, of is het omdat wij van Belgische afkomst zijn, maar de regen lijkt ons te achtervolgen. En in te halen, natuurlijk. Nergens kan dat volgens de weerkaarten in Nieuw-Zeeland een grotere spelbreker zijn dan op en rond Mount Egmont, met 2500 meter de hoogste vulkaan van het land. We worden niet bepaald gerustgesteld door de statistieken: het is een van de natste plaatsen in NZ. En, schrijft de Lonely Planet: een lokale wijsheid is dat "if you can see the mountain it's going to rain, and if you can't see the mountain it's already raining." Leuk om weten...

Mount Egmont, dus. Een bijna perfect conische berg. De berg heeft ondertussen ook haar entrée gemaakt in Hollywood, als stand-in voor de Japanse berg Mount Fuji in de film "The Last Samurai." Wij herinneren ons inderdaad de beelden: die oogverblindende zon! Special effects, wellicht. Vandaag zitten we ergens tussen de twee. Er hangen nogal wat wolken, maar de voorspellingen zien er niet bepaald tropisch uit. Voor een beklimming van de noordkant is het dus nu of nooit.

Een "beklimming' is veel gezegd. Het woord doet denken aan stijgijzers, levenslijnen, klimgordels en andere leuke speeltjes, maar de klim naar de top van Mount Egmont is gewoon een stevige wandeling. Alleen, het gaat nogal steil naar boven. Eerst gaat het vlotjes via een four wheel drive track. Wanneer de boomgrens langzaam opening maakt voor kleine grassen volgt een soortement houten trappensysteem (Lientje—altijd al een wiskundig talent geweest--telt er 540). Eerst lijkt het dat de berg haar reputatie alle eer aandoet: de bewolking neemt toe en we zien amper twintig meter ver. Gaan we door? Ah, waarom niet, de conditie is er en we zijn er op voorzien. We zien wel waar we komen, al zijn we te laat op de dag aan de beklimming begonnen. Na de trappen komen we helemaal in stenenland; hier niets dan stenen. Eerst nog grote kalibers, dan steeds kleiner, tot de bergtop een verzameling van kiezelsteentjes wordt. Kleine rottige kiezels, waar elke stap vooruit er weer twee achteruit is. Maar er is een lichtpuntje aan de horizon. Letterlijk zelfs. In nog geen twee minuten verdwijnen de wolken en staan we te hijgen in de blakende zon. "Hijgers in de zon", het kon de titel van een vies filmpje zijn. Voor ons staat een Duitse afdaler. Traditioneel wordt er even bijgepraat. En in ons geval, gehijgd. Behulpzaam als hij is, raadt hij ons toch even aan ons honderdtachtig graden te draaien. En dan valt plots onze dollar: we zijn dwars door het wolkendek gestapt. Voor ons spreidt zich een wattentapijt uit van prachtige witte wolken. Tot aan de horizon, nergens onderbroken door een donker gat. Een zacht wit tapijt. "We zitten in de hemel," is wellicht het eerste wat ons te binnen schiet. Empirische verificatie verwerpt onmiddellijk die these: we ademen nog, en engeltjes met gouden rijstpaplepels zijn manifest afwezig. Dit moet dus echt zijn... Helemaal in de verte zien we de besneeuwde top van Mount Ruapehu en een beetje links ervan Tongariro. Daar, op die bergen hadden we op een mooie avond in januari een fantastische zonsondergang boven Mount Egmont [zie 15 jan]. Het lijkt voorbestemd: de cirkel is rond...





Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |