Eric's wereldavontuur!! travel blog

De Start...spannend

Prachtige bossen

En wie kwam ik hier weer tegen, Andrea

Bijna boven op dag numero 1

Bovenop Mt. Perry, en een vet uitzicht!

Ik met m'n GIGA-backpack

Grotten vlak bij het pad (aardige ranger had ons ingelicht)

Beetje speleologie

Het lijkt hier wel een beetje op Rohan

"Heaphy River"

Groepje waarmee ik samen liep op dag numero 3 (Ik, Sarah, Dan...

Het wordt meer en meer regenwoud

Hangbruggetje, dat is echt fun!

Strandwandelingetje

Zwaartekracht neemt over..

The End!...wat was dat een opluchting! (het was leuk maar ZWAAR)


"Heaphy Track". 4 dagen, 82km.

De start!!

Eindelijk is het dan zover! M'n tweede meerdaagse tocht. Deze keer alleen. Het begon ermee dat twee andere even moesten wachten omdat ik 's morgens nog eten moest halen voor vier dagen. Een duits paar die ik later weer tegenkwam. Toen ik eenmaal m'n spullen had gingen we op pad. Een half uur tot drie kwartier op een kringelweggetje. En een stuk of drie plaatsen waar we door de rivier moesten rijden. Eenmaal aangekomen bij het startpunt, vond de chaffeur, tevens eigenaar van het hostel waar ik was, dat ik wel erg veel spullen bij me had. Dus bood ie aan om m'n kleine tas op te sturen naar Westport. Dus dat scheelde weer een paar kilo's!!

Dat is wel een groot nadeel op het moment...Ik heb rommel bij voor Australië en Nieuw Zeeland. Dus een dubbel aantal aan boeken, veels te veel sokken, en teveel kleding voor warm weer. Maar zodra ik in Oz ben heb ik het weer nodig...Dus ik moet me er maar ff doorheen bijten.

Ik moet zeggen dat ik het in het begin wel een beetje moeilijk had. M'n backpack was namelijk nogal zwaar en ook nog eens uit balans. Dus ik heb m'n backpack ongeveer 6 keer van m'n rug af moeten halen om 'm vervolgens weer op m'n rug te hijsen nadat ik de indeling veranderd had. Dit was vrijwel in het begin van de "Track". Raad eens wie daar vrolijk naar boven kwam wandelen...Andrea! Dus daar ben ik weer, niks afgesproken, en komen we elkaar gewoon weer tegen! Dat is toch sterk nietwaar? Zij heeft me toen ook even geholpen om alles geordend te krijgen. Ze heeft zelfs m'n eten aan haar backpack gehangen, was toch aardig van d'r. Na een flink eind klimmen, gezellig een beetje babbelend, kwamen we uiteindelijk uit bij "Perry Saddle Hut". Waar m'n campingplaats ook was. Eenmaal daar, alle spullen laten vallen en m'n tentje opgezet. We hadden van te voren al besloten dat we Mt Perry ook nog wilde beklimmen, hoewel het weer niet bepaald meezat...De gehele berg was omringt door wolken. Toen we na een mooie klim eenmaal aankwamen bij de top hadden we een prachtig uitzicht...een grijze "Void". (zie foto)

De tweede dag hebben we een flinke afstand afgelegt.. Ik moet zeggen dat het net wat teveel was, 27km, en de eerste dag hadden we 17km (klim). Maargoed het hoort er allemaal bij. Wel machtig mooi daar!! Ik heb echt genoten! Dat is dan ook een belangrijke eigenschap van deze "Track", het is heel erg afwisselend. We hebben riviertjes overgestoken, of normaal of over een hangbrug, en soms gewoon te voet. We kwamen op een gegeven moment door een bos waar, volgens een ranger, een helebooel grotten zouden zijn. En we hebben er een aantal gevonden, heel erg mooi! We hebben zelfs een beetje aan speleologie gedaan. En het bos zelf was kompleet begroeid met mossen, echt super. En het was weer echt van dat afwisselende Nieuw Zeelandse weer. Dan weer te warm voor een jas, dan weer te koud...Maar na veel zwoegen en een x-aantal stops, toch aangekomen bij James Mackey Hut. Waar we deze keer in de hut hebben geslapen, omdat het regende dat het goot. En de ranger was er aardig, we hoefde niet bij te betalen, wat normaal wel moet. Dus dat was weer een gelukje. Hier heb ik ook nog een engels koppel ontmoet. (Dan en Claire) En nog een engelse, een amerikaanse en een deen. (Sarah, Jolien, Anderson) En die deen was ERG goed in bomen omzagen 's nachts...Maar dan ook hele dikke bomen! (snurken) Het was die avond dan ook erg gezellig in de hut.

De derde dag zijn we fris van start gegaan om een uurtje of 9. Andrea was eerder weggegaan omdat ze de tot nu toe gelopen track ook weer terug moest, en omdat ze nog een stuk verderop wilde gaan kijken. Dus ben ik vertrokken met Sarah, Dan en Claire. Jolien en Anderson liepen over het algemeen met z'n tweeën. En iedereen die geen oordopjes had die avond was nogal moe door slaapgebrek door een bepaalde houthakker..Dit was de dag van de grote afdaling..en het viel gelukkig mee. Het was best wel een eindje, maar wel mooi. Door een soort van regenwoud. Dat komt omdat er gemiddeld iets van 5 meter aan regen valt per jaar?! En ik dacht dat Nederland nat was. Wel heel mooi. Toen we eenmaal Afgedaald waren duurde het nog even voordat we bij de laatste hut kwamen. Maar de blijtschap dat we eindelijk bij de "Heaphy Hut" waren was van korte duur...voor mij...er waren namelijk duizenden zandvliegen. En om de een of andere reden vinden ze mij veel lekkerder dan de rest! (bedankt pap, ik denk dat ik het van jou heb geerft want jij hebt dat met muggen, lol) Daar weer tentje opgezet. Die avond nog even naar het strand naar een zonsondergang gekeken, en toen naar bed. En nu blijkt het die nacht KEI hard gestorm te hebben, en geflitst en donder heel dichtbij, en regende dat het goot...maar ik heb 1 minuscuul dondertje gehoort, en verder helemaal niks...?! (dus soms slaap ik wel vrij vast)

De laatste dag hebben we het stuk langs de westkust gedaan. Erg mooi, zo'n ruige zee. En toen we ergens halverwegen waren begon het met bakken uit de hemel te vallen. En ik moet zeggen dat ik het helemaal niet erg vond! Heerlijk! Maar na een uur verder lopen begon ik last van m'n weke voeten te krijgen...Dus ik op een strand m'n schoenen uit om m'n sokken uit te wringen. Maar dat bleek een slecht plan...GROOTSCHALIGE ZANDVLIEGAANVAL. (Op alleen mij natuurlijk?! Waarom...)Maar na een massale slachtpartij en 10 min later had ik m'n schoenen weer aan en konden we verder. Later liepen Claire en ik alleen, omdat de rest wat sneller was. En toen sloeg het noodlot toe, ik liep met met hoofd tegen een overhangende boom aan...En door de reactie sprong ik achteruit, en toen kreeg zwaartekracht overmacht over m'n backpack, en viel ik achteruit in de bosjes...Dit alles werd natuurlijk waargenomen door Claire, die d'r lach bijna niet meer kon houden die dag. Ach ja, ik heb er niks aan overgehouden, en het is eigenlijk best wel grappig! En met een beetje ongein daarover zijn we naar het eindpunt gelopen. En wat voelde dat goed! Na 4 dagen zwoegen (was het allemaal waard natuurlijk!) eindelijk aangekomen. En toen moesten we op de bus wachten...en daar hebben de "killer" zandvliegen goed gebruik van gemaakt!

Maar uiteindelijk kwam de bus, en werden we naar Karamea gebracht.



Advertisement
OperationEyesight.com
Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |