Kim en Lies in Mexico travel blog


...het werd een korte nacht. Het is vrij moeilijk slapen op die hoogte (de berghut ligt op 4720m), bovendien was het een komen en gaan van andere alpinisten. Kim voelde zich nog steeds niet lekker. Daarom vroeg ik aan een vriendelijke bende Mexicanen of ik mocht aansluiten bij hen voor de klim naar de top. Kim zou al die tijd op krachten komen in de berghut. Rond 4u in de ochtend begon iedereen zijn rugzak klaar te maken. Rond 5u waren we op pad met een hoofdlampje, want het was nog steeds pikkedonker. (mooie sterrenhemel trouwens). Mijn hoogteziekte was zo goed als over, ik kon zelfs het strakke tempo van de ervaren bergtoeristen aan. Het enige wat me parten speelde was de verschrikkelijke kou. (voor alle duidelijkheid: ik had wel 5 lagen boven elkaar aan en nog kwam die gure wind erdoor). Een unieke ervaring zo in het donker een weg naar boven zoeken. Vlak voor zonsopgang stonden we op de top. (nou ja, de echte top heb ik niet bereikt, daarvoor had ik sneeuwschoenen nodig) maar ik ben op 500m gestrand, toch ook niet slecht. Het was een prachtig uitzicht over de vulkanische hoogvlakte van Mexico.

Het was al die tijd heel plezant met de sympathieke Mexicanen. Terug bij de berghut zag Kim er weer iet of wat normaal uit. We zijn dan met heel de groep aan de verdere afdaling begonnen. De afdaling was eigenlijk nog leuk en verliep vlotjes, het hoogteverschil speelde nu in ons voordeel. Onderweg nog heel wat lopers tegengekomen, blijkbaar was er een Skymarathon bezig en deze lopers liepen dus maar even gezwind de tocht die wij zo moeilijk verteerden. Rond 14u vandaag stonden we terug beneden en werden we afgehaald door de man met de collectivo.

Tijdens onze reis tot nu toe valt het ons op hoe vriendelijk de Mexicanen zijn. Ze slaan heel makkelijk een babbeltje of bieden vlotjes hulp aan.

Groetjes,

De grote en de kleine berggeit

Entry Rating:     Why ratings?
Please Rate:  
Thank you for voting!
Share |